Sieb Jan Wichers (38) fietst Mont Ventoux op, ondanks hersentumor

De Burgumers Sieb Jan Wichers en Baukje de Boer zijn klaar voor hun klim naar de top van de Mont Ventoux. Links teamgenoot Gosse Flootman van Ventoux2Beat (Foto: Klaas Rozema)

Sieb Jan Wichers (38) fietst Mont Ventoux op, ondanks hersentumor
“Ik moat fit bliuwe, oars is dit net te dwaan”

BURGUM – Nog maar veertien maanden te leven? “Ik tocht it net!”, was de reactie van Sieb Jan Wichers (38) uit Burgum toen hij hoorde dat hij een hersentumor had. Twee jaar en vele behandelingen later is hij nog altijd ongeneeslijk ziek, maar dankzij training ook topfit. Zaterdag fietst hij met vriendin en vrienden de Franse berg Mont Ventoux op om geld in te zamelen voor stichting Stop Hersentumoren.

Door Marije Blacquière

Stralende blauwe ogen, een sportief lijf. Sieb Jan buigt zich voorover naar dochter Sylke (3), terwijl zoon Mathijs (5) tv zit te kijken. Er lijkt met deze jonge heit niets aan de hand. De werkelijkheid: “It sjoch der net bêst út. De kâns dat ik hjir oer tsien jier noch sit, is hiel lyts.”

Van veel soorten kanker kun je verlost worden, weet Sieb Jan, maar niet van deze soort, een hersentumor in de hoogste graad. Die gedachte zet hij snel weer van zich af. “Ik wol der net te folle by stilstean. Wy libje nó.”

Dankzij die houding staan Sieb Jan en vriendin Baukje de Boer (33) vol in het leven. Willen ze een reis maken, dan gaan ze zo snel mogelijk. “Wy binne der no, en wy moatte der no fan genietsjen”, zegt Sieb Jan.

Mont Ventoux
Op zijn wensenlijst staat ook het beklimmen van de Mont Ventoux, per mountainbike. Ook daar maakten de geliefden meteen werk van: vandaag vertrekken ze met vrienden en familie naar Zuid-Frankrijk, in twee gesponsorde VW-busjes volgeladen met fietsen en tenten.

Onder de naam ‘Ventoux2Beat’ zamelen de negen sportievelingen geld in voor de stichting Stop Hersentumoren, in de hoop dat de ziekte beter behandelbaar wordt. Eén van de deelnemers is Sieb Jans vader, de Burgumer huisarts Geert Wichers. Samen hebben de fietsers al 15.733 euro opgehaald.

Het geld is hard nodig, vindt de club. “Der binne bern dy’t dit hawwe. Ferskriklik”, zegt Sieb Jan. “Ik bin ek bliid dat ík dit haw, en net myn bern.” Ze weten nog te weinig van de ziekte, zegt Baukje. Sieb Jan: “It jild is nedich sadat der mear ûndersyk dien wurde kin. De iene dei bist in fitte keardel, de oare dei bist siik en swak.”

Fit
Ondanks een maandelijkse chemokuurbehandeling van vijf dagen (“rommel wêr’st hiel siik fan wurdst”) voelt Sieb Jan zich fit genoeg om de berg te beklimmen. Sporten is dan ook altijd zijn uitlaatklep gebleven, hoe ziek hij zich ook voelde. “Sels yn de wike fan de chemokuren stap ik altyd op’e fyts. Ik moat fit bliuwe, oars is dit net te dwaan.” Drie keer per week hardlopen is voor de geboren Burgumer ook vaste prik. “Muzyk yn’e earen en gean. Ek om net te folle nei te tinken.”
Want natuurlijk is het moeilijk. Zo heeft Sieb Jan zijn lichamelijk zware werk als hoefsmid moeten opgeven, een vak waar hij erg van hield. “Dat is myn grutste frustraasje. Alle dagen sjoch ik elkenien wer nei it wurk gean. Ik sit thús, al haw ik genôch te dwaan.” En natuurlijk is er aan die ongelooflijke kracht van Sieb Jan en Baukje enorm veel verdriet vooraf gegaan. Is er nog steeds veel verdriet. Als jong gezin zie je de toekomst toch heel anders tegemoet.

Aan de toekomst denken ze liever zo weinig mogelijk sinds de diagnose twee jaar geleden werd gesteld na een val, achteraf een epileptische aanval. “It wie op Pinkstermoandei 2013”, herinnert Baukje zich maar al te goed. “Sieb Jan die Mathijs op bêd en ynienen hearde ik in bonk. Sieb Jan lei ûnderoan de treppen.” De klap op zijn hoofd, veroorzaakt door de val, was aanleiding voor een onderzoek in het ziekenhuis.

Risico
Daar bleek er veel meer aan de hand. “It sikehûs yn Drachten kaam mei in hiel minne prognose”, zegt Sieb Jan. Een arts in het Groninger ziekenhuis UMCG had er vertrouwen in dat hij de tumor zo goed als weg kon halen tijdens een wakkere operatie. “Wy wisten wol dat der altyd wat achterbliu­we soe”, zegt Sieb Jan, “en it risiko dat de tumor werom komme soe, wie altyd oanwêzich.”

Toen hij na de operatie te horen kreeg dat de tumor ‘type vier’ was, de ergste graad, zakte de grond onder zijn voeten vandaan. “Dan hearst dat it ‘einde oefening’ is. Dat wie de minste dei fan myn libben.”

Na de operatie en bestraling volgden niettemin “in pear goede jierren”, vertelt hij, hoewel ze wisten dat de ziekte op een dag zou terugkomen. Begin dit jaar kreeg hij opnieuw een epileptische aanval en was het zover. Opnieuw een operatie, opnieuw bestralingen. “Mar eins fiel ik my hiel goed”, zegt Sieb Jan.

“Ik bin bliid dat it wer sa goed fuort­helle is. In wike nei de operaasje siet ik alwer op’e fyts.” Met als doel de Mont Ventoux, want de terugkeer van de tumor zou hem niet tegenhouden. “Ik síl dy berch op”, zegt de vastberaden Burgumer. “Ien kear, twa kear of trije kear, dat kin my net skille. En de tiid ek net. Foar my is dit in emoasjoneel yts.”

Doneren
Wie Sieb Jan Wichers’ fietsgroep Ventoux2Beat wil steunen, kan kijken op www.ventoux2beat.nl