De Hôfpleats is een tuin vol herinneringen
AlgemeenVerscholen tussen het coulissenlandschap van Boelenslean ligt De Hôfpleats, de tuin van de 82-jarige Minke Hoekstra. Anderhalve hectare, opgebouwd uit kleurrijke borders, waterpartijen, een Engelse landschapstuin, een mediterrane tuin, een Franse tuin en een Japanse tuin. Maar wie er doorheen loopt, ziet meer dan planten en vijvers. Het is een tuin vol herinneringen.
Dat was het niet altijd. “Toen stond hier een vervallen boerderij op. Je kon niet eens om het huis heen lopen, het was helemaal vol gegroeid met onkruid, distels, bramen. De bramen groeiden op de takken van de bomen.” Minke Hoekstra stak de handen uit de mouwen. Ze begon met opruimen, legde een border aan, daarna een vijver, en daarna nog een. “En zo steeds wat verder.”
De grootste stap kwam na het verlies van haar zus. “Toen heb ik hier een gat in de heg gemaakt, dat was weiland. Toen zei ik: ‘zus, ik ga voor jou je eigen paradijs maken’.” Ze gaf zichzelf als opdracht dat deel klaar te hebben een jaar na het verlies. En zo groeide de tuin mee met de herinneringen aan familieleden. “Als er dan weer een dierbare kwam te overlijden, dan ging ik daar een stukje tuin voor maken, een boom voor planten. En zo is die tuin steeds verder, weer een stukje.”
Het is een herinneringstuin, erkent ze. “Ik heb nu het gevoel dat de dierbaren nog allemaal bij mij zijn.” Of ze het niet vervelend vindt dat vreemden door die persoonlijke plek lopen? “Nee, want dat zou mijn zus prachtig gevonden hebben. Die zou heel trots geweest zijn.”
De bomen zijn bijzonder geselecteerd, niet het gangbare tuincentrumassortiment. Hoekstra noemt een Kaukasische vleugelnoot, een tulpenboom en een reusachtige Catalpa. “Daar kan ik met een groep van dertig mensen onder zitten.” Alles is bewust gekozen op herfstkleur, op zeldzaamheid. “Ik heb echt alles geselecteerd op kleur, dat het mooie kleuren zijn in de herfst. Niet iets wat je overal tegenkomt.”
De Hôfpleats doet mee aan het Open Tuinenweekend op zaterdag 20 juni. Minke Hoekstra loopt altijd mee. Niet om de bloemen te bewaken, maar omdat bezoekers vragen hebben, bomen niet kennen, verhalen willen horen. En daarna is er koffie met gebak.
