Nocht en wille: “It moaiste plakje fan Dokkum”
AlgemeenHet hebben van een volkstuin is populair. Dat merkt ook voorzitter Jilles Leijstra van volkstuinvereniging Nocht en Wille in Dokkum. “It is net foar te stellen, yn de jierren tachtich lei in grut diel noch braak, no is it hjir allegearre tún en hawwe wy acht minsken op de wachtlist.”
Genoeglijk zitten voorzitter Jilles Leijstra, penningmeester Johannes Boelstra, secretaris Joop Bos en bestuurslid Durk Halma voor het tuinhuisje in Leijstra’s volkstuin. Uit de wind, met het waterige maartzonnetje in het gezicht, is het best aangenaam. Een paar vogels proberen de mooie verhalen van de heren te overstemmen. De tuinders delen tuinbouwstrategieën, vertellen over bijzondere gewassen en zelfs mestsoorten worden vergeleken: “Dat guod datst’ froeger op âlde dongbulten fûnst, dat wie it allerbêstel!” Ook een theorie dat Bonifatius vermoord zou zijn op de plaats waar nu de volkstuinen zijn, komt op tafel. Het hebben van een volkstuin is ook vooral heel gezellig.
“Wy hawwe hjir in gouden plakje”, zegt Bos. De rest is het met hem eens. “Dit is it moaiste gebiet fan Dokkum”, vult Boelstra aan. De tuinen trekken veel dieren, naast veel vogels struinen hazen en reeën graag door het gebied. Veel overlast ondervinden de tuinders hier naar eigen zeggen niet van. Dat de leden van Nocht en Wille bevoorrecht zijn, blijkt wel uit de wachtlijst. Leijstra: “Alle wiken freegje der wol minsken oft se lid wurde kinne.”
Maar een volkstuin betekent ook veel werk. De heren zijn vaak in hun volkstuin te vinden. Boelstra: “Moatst it al ûnderhalde. Komst hjir mar ien of twa kear yn de moanne, dan stiet it túch gau metersheech.” Halma bevestigt dit. “Der binne minsken dy’t tinke: ‘Ik set der in slaadplant yn en it is klear’. Mar sa giet it net fansels.” Halma steekt ook graag de handen uit de mouwen voor de andere leden. Hij heeft de grootste grondfrees van de club en maakt in veel volkstuinen de grond los.
Naast veel ‘nocht en wille’ leveren de tuinen ook genoeg groente en fruit om het gehele jaar van te eten. Een deel gaat zelfs naar de voedselbank. Dat de zelf geteelde groente en fruit lekkerder is dan uit de supermarkt, daar is volgens de tuinders geen twijfel over mogelijk. “Der giet neat boppe griente en fruit út eigen tún.”
